SÖMESTR başladı.

Karne hediyesi olarak ne versem acaba diye düşünüyordum, karınca kararınca, şu meşhur hikáyeyi vermek geldi aklıma.

Yetişkinlerin işine yaramadı…

Belki çocukların işine yarar.

*

Ormanın birinde…

Aslanlar toplanmış.

“Yahu” demişler, “Hesapta kralız, açlıktan öleceğiz birader… Maymuna saldırsak, ağaca kaçıyor; fillere saldırsak, fazla büyük… Ceylanlar hızlı, yetişemiyoruz; kuşa dalsak, uçuyor; e balık yakalayacak halimiz de yok… N’aapsak?”

Bir tanesi “En iyisi, öküzlere saldıralım” demiş, “iri yarı görünüyorlar ama, ne pençeleri var, ne dişleri diş… Tam dişimize göre!”

Olur mu? Olur.

Hücum!

Ama evdeki hesap çarşıya uymamış; öküz, öyle yabana atılacak hayvan değilmiş meğer… Organize oluyorlar, topluca savunma yapıyorlar, püskürtüyorlarmış.

Aslanlar aç bilaç.

N’aapsak, n’aapsak?

“Tilkiye danışalım” demişler.

Tilki “kolay” demiş, “beni, öküzlerin yaşadığı zengin otlakların prensi yapın, işinizi halledeyim…”

Kabul etmişler.

Tilki, elinde beyaz bayrakla öküzlere gitmiş, “saygıdeğer öküzler” demiş, “aslında aslanlar uysaldır, sizi de çok seviyorlar… Ama şu aranızdaki sarı öküz var ya, sarı öküz, işte sorun o… Görünce tahrik oluyorlar, canları çekiyor, verin şu sarı öküzü, kurtulun kardeşim, huzur içinde yaşayın!”

Öküz heyeti düşünmüş taşınmış, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” mantığıyla, verivemişler sarı öküzü…

Aslanlar da afiyetle yemiş.

Bir gün, iki gün…

Tilki gene gelmiş.

“Bakın gördüğünüz gibi, saldırılar kesildi, mutlu mutlu yaşıyorsunuz” demiş ve eklemiş: “Ama şu benekli öküz var ya, benekli öküz, o burada olduğu sürece size rahat yüzü yok arkadaş, canları çekiyor, verin, kurtulun!”

Öküz heyeti düşünmüş, “otlağın selameti için” teslim etmiş benekli öküzü.

Üç gün, dört gün…

Tilki gene gelmiş.

Kuyruğu uzun olanı…

Burnu beyaz olanı…

Tombul olanı…

Tek tek alıp, gitmiş.

Otlak seyrelmiş.

Aslanlar semirmiş.

Bir gün… Tilki gelmemiş!

Gerek kalmamış çünkü.

Direkt aslan gelmiş.

“Hanginizi istiyorsam, canım hanginizi çekiyorsa, onu vereceksiniz, adamı hasta etmeyin” demiş.

Otların arasında tir tir titreyen, tek tük kalmış öküzler, “keşke sarı öküzü vermeseydik” demiş ama, iş işten geçmiş.

*

İşte böyle çocuklar…

Öküzlük böyle bir şey.

———————————————————

Büyüklere masallar…

Karınca yıllarca dirsek çürütmüş, okumuş, çalışmış, namerde muhtaç olmamak için didinmiş, zor günlere hazırlık yapmaya gayret etmiş…

Ağustosböceği ise, yan gelip yatmış, elde avuçta ne varsa satmış, orman tarihinde görülmemiş borca girmiş, vur patlasın çal oynasın, harcamış.

*

E okumak, çalısmak zor tabii…
Başta ayı, ne kadar gergedan, suaygırı, bufalo varsa, ağustosböceğini örnek almış, hep beraber har vurup harman savurmuşlar, dolçe vita… Ve, kış gelmiş.

*

Sahte cennete kar yağmaya başlayınca, “Ulan tufaya mı geldik” diye mırın kırın başlamış ağaç kovuklarında… Ağustosböceği bakmış ki, karınca kıymete biniyor, basın toplantısı düzenlemiş, “Etrafta o kadar fakir fukara varken, bu  şerefsiz karıncaların karnı tok, sırtı pek, kamuoyunun vicdanına sunuyorum, garip gurebayı sömüren bi avuç elit bunlar” demiş.

*

Yandaş çakallar, kıçı açıkta gezen şempanzelerin fotoğrafını basarak, “Sizin giyecek donunuz yok, onlar sıcacık yuvalarında oturuyor, bu nasıl düzen?” makaleleri döşenmisler… Papağanlar, orman televizyonuna çıkıp, ağustosböceği ne dediyse, tekrar etmişler… Tilki ise, derhal yardımlaşma derneği kurup, makarna-bulgur kırıntısı dağıtmak için bağış toplamaya başlamış… Koyunlar hislenip ağlamış, kazlarla tavuklarla beraber omuzlara almışlar tilkiyi.

*

Şak…
Karıncanın yuvası basılmış!

*

Yeraltında 6 metreye inen dehlizlerin krokileri yayınlanarak “İşte derin yapılanma” manşetleri atılmış.

*

Kazı çalışmalarında “Ne oldum deme, ne olacağım de, sular yükselince balıklar  karıncaları yer, sular çekilince karıncalar balıkları” şeklindeki örgütsel doküman ele geçirilmiş… Akbabalar derhal olay yerine üşüşüp “İşte kanıtı, resmen istilaya hazırlanıyorlar” demiş.

*

Karınca tutuklanmış.

*

Ağustosböceği, “şark bülbülü” rumuzuyla “gizli tanık” olmuş… Karıncanın aslana suikast planı tertiplediğini, kuş ve domuz gribinin onun başının altından çıktığını, keneleri örgütlediğini, ayrıca, yuvasında yapılan aramada  tavşanla zürafanın porno kasedinin ele geçirildiğini iddia etmiş… Telekulak olarak görevlendirilen baykuş, doğrulamış… Fil bile inanmış.

*

Karıncanın yakınları, Avrupa Hayvan Hakları Mahkemesi adına bilirkişi olarak duruşmaları izlemeye gelen La Fontaine’e “Senin gibi bilirkişinin taaa” diye tepki göstermişler… Ancak, La Fontaine “Saçmalamayın kardeşim, ben böyle bi rapor yazmadım, yazmadığım şeyleri yazmışım gibi eklemişler” deyince, La Fontaine’in raporuna “sehven” montaj yapıldığı ortaya çıkmış.

*

O sırada söz isteyen karga, ağzındaki peyniri düşürmüş gibi göstermek suretiyle, küçük düşürüldüğünü öne sürerek şikâyetçi olmus. Tilki alkışlamış… La Fontaine gözaltına alınmış.

*

Ağustosböceği Nuh’un gemisiyle dünya turuna çıkarken, sarı öküz karşılamıs cezaevi kapısında karıncayı… “Anlattık o kadar, angus gibi dinlediniz, vermeyecektiniz beni” demiş….

Bundan gayri http://www.superkahraman.com/agustos-bocegi-ve-karinca/ bunu da okumanız lazım..

Uğur Aslan – Kavuşursak Biteriz Biz

Download audio file (kavusursak_biteriz_biz.mp3)

Seni sevmek küçüğüm
Yamadağı’nda, Munzur’da, Tunceli’de
kamalak keklik avıdır.
Hani keklikcik uçmaktan yorulur da
Kara düşünce kalkamaz.

Seni sevmek
Yedisinde bir çocuğun
Günlük gelirine konmaktır.
Alaşafakta çıkmıştır işe
Simidinin yarısını satmıştır.
Elleri büyüdükçe
Yüreği küçülmüştür.

Seni sevmek küçüğüm
Bir tren işçisinin tren altında kalması gibidir.
Çığlığı düdük sesine
Hasreti raylara takılı kalır.
Seni sevmek
Kaşarlanmış bir cellatın kendini asmasıdır.

Hani asılı cesedine bakıp da
Hem güler hem ağlarlar.
Oysa bir avuç gözyaşıdır bedeni
Astıklarından arta kalan.

Seni sevmek zordur
çelişkilidir.
Ölümle yaşamın kardeşçe birliğidir.
Cesedin mezar görüp
Ölmekten vazgeçmesidir.
Buna rağmen seni seviyorum
Ama anlarsan.
Anlamazsan geberiyorum.

çok düşündüm sana nasıl seslenmeliyim diye. sonra aklıma geldi,
yaşasaydın, yani seni asmayıp da besleselerdi 43 yaşında olacaktın. o yüzden sana abi dedim.

ama belki memnun değilsin bu hitaptan, diyorsun ki “koca kadın bana niye abi diyor?” çünkü belki hala asıldığın yaşta, 17′sinde kaldın. yabancı korku filmlerinde hep öyle değil midir? ölüler büyümez, öldükleri yaşta kalır. hele bir de vakitsiz öldürülmüşlerse, vedalaşamamışlarsa sevdikleriyle, yapacakları işler yarım kaldıysa ruhları hep aramızda dolaşır.

o yüzden belki de 17′sindesin hala. 17′sinde çıkarıldığın mahkemedeki gibi bakıyorsun bana. üzerinde ütüsü kaçmış bir pantalon, saçların üç numara traşlı, bakıyorsun dimdik sorarak? “ne oldu bana?”

oysa biliyorsun o sandalye sadece senin altından çekilmedi…o
sandalyeyle beraber çok şey değişti. önce karanlık bir duman çöktü türkiye’nin üzerine. kitap dumanı. sen yanık kitap nasıl kokar bilir misin abi? o koku hepimizin üstüne sindi.

senin gibi binlercesi işkence tezgahlarından geçirildi yıllar boyu…
kimi sürüldü, kimi hapis edildi, kimi öldürüldü. bir koca gençlik tören adımlarıyla susturuldu.

biz küçüktük, çok korktuk abi. daha okula gitmeden anarşist,
komünist, faşist ne demekmiş öğrendik. sürekli televizyona çıkan
askerlerin omuzlarından rütbe okumayı, içünün aslında için demek
olduğunu, netekimin ne anlama geldiğini belledik.

okula başladığımızda annelerimiz bize “düşme, koşma, üşüme” dedi. dedi ama en sıkı tembih de öğretmenin “hangi gazeteyi alıyorsunuz” sorusuna verilecek cevaptı. “biz haberleri televizyondan seyrediyoruz.”

cevap diyenden karakter analizi yapmayı, yanıt diyene yaftayı
yapıştırmayı, ihtimal ile olasılık arasındaki farkı, kimin imkan kimin koşul dediğini bir bir belledik. okulda sık sık müfredat değişti, bir yıl atatürk’ün devrimlerini öğrendiysek diğer yıl devrimlere inkılap dedik.

öyle büyüdük abi. o yüzden ne çok okuduk, ne de çok soru sorduk. öyle büyüdük işte. hep “mış” gibi yaptık. aydınlık bir nesil içeride çürürken biz modern-miş, çağdaş-mış gibi davrandık ele güne karşı. ama bir yandan da devlet eliyle yüzlerce imam hatip okulları açtık, kadrolar yetiştirdik, sakallı bürokratlarla tanıştık. birileri “benim memurum işini bilir” derken , anneannelerimizin başörtüsünü türbana çevirdik. televizyonda göbek havaları eşliğinde iftarlar açtık. yılın 11 ayı çıplak,
bir ayı kapalı gezen starlarla tanıştık. onları bağrımıza bastık.

sen şimdi kenan paşa’yı da merak edersin abi? senden sonra bayağı bir dolaştı türkiye’yi. ağzında hep “ben de imam çocuğuyum, namaz kılarım” sözleriyle. apoletlerinin çokça göründüğü resimler çektirdi, onları bütün okullara astırdı. sonra emekli oldu.şimdi deniz havası yaradığından mıdır bilmem dimdik ayakta. resim çiziyor, konserlere gidiyor, bağrımıza bastığımız starlarla “lale devri çocuklarıyız biz, zamanımız geçti’ diye şarkı söylüyor. ama zamanı geçmemiş olacak ki her fırsatta televizyona çıkıyor. hala birileri ona soru sorup, cevap bekliyor.

türkiye’de durum çok kötü abi. artık avrupa birliği’ne uyum yasaları nedeniyle kimse asılmıyor ama, senden birkaç yaş büyük çocuklar askerde şehit oluyor. bak son 7 ayda 91 asker öldürüldü. her gün bir şehit haberi geliyor.başbakansa durup durup “askerlik yan gelip yatma yeri değil” diyor.umarım onun yan gelip yatacağı günler yakındır. ha bu arada başbakan da senin paşanınkilerden. onun zamanında palazlanan sakallı zihniyetten.

daha anlatacak çok şey var. avrupa birliği için tavizler , iğdiş edilen üniversiteler, hayat pahalılığı, işsizlik, her zaman her yerde her dakika amerika’yla yaşamak… çok dert var da , sıkmayayım seni …

ama bil ki bu 12 eylül’de de seni hatırlıyoruz abi. senin sandalyene tekme vuranı değil, idam kararını verenleri değil,
yaşını büyütenleri değil, suçu senin üzerine atanları değil,
seni hatırlıyoruz abi.

şimdi anladın mı sana neden abi dediğimi ?

melike ilgün – kanalturk

ya yazar haykırırım adını
önsözü olmayan kitaplarla haykırırım adını…
o meraklı gözlerin ufkunu açarak,
adını verdiğim tohumları ekerim gönülde aşk ile,
yüreğime bir bir büyüyerek banar cesaret versin diye ,
sana dair yaşama dair…

sadece ama sadece ben haykırırım adını
seher vakti doğan güneşin batımına kadar, her gün

gün neşelenir günler neşelenir ben hep haykırırım adını

….
…
..
.

zeytin karası gözlerin
gözlerini özledim
taşa geçerdi amma
sana geçmez sözlerim

hadi sen git işine,
hadi sen git işine
senin burda işin ne
kaç gündür firardayım
bela olma başıma

suya yazarsan kalmaz
kalemin al derdin yaz
yare selam yolladım
o yar selamım almaz

hadi sen git işine,
hadi sen git işine
senin burda işin ne
kaç gündür firardayım
bela olma başıma

Hüseyin Karakuş – Zeytin Karası Gözlerin (MP3)
Download audio file (Hüseyin Karakuş – 07 – Zeytin Karası Gözlerin.mp3)

Nazım Hikmet

Eserleri birçok ödül almıştır. Ancak Türkiye’deki yaşamının çoğunu hapiste geçirmiş daha sonra Moskova’ya gitmiş ve Türk vatandaşlığından çıkarılmıştır.

1938′de şairin cezaevine girmesiyle yasaklanıp ortadan kaldırılmış olan Nâzım Hikmet şiiri, Türkiye’de ancak ölümünden iki yıl sonra 1965′te yeniden ortaya çıkmıştır.

Üslubu ve başarıları

İlk şiirlerini hece vezni ile yazmaya başlamasına rağmen içerik bakımından diğer hececilerden uzaktı. Şiirsel gelişimi arttıkça hece vezni ile yetinmemeye ve şiiri için yeni formlar aramaya başladı. Sovyetler Birliğinde yaşadığı ilk yıllar olan 1922-1925 arası bu arama tepe noktasına ulaştı. O dönemdeki bir çok şairden farklıydı.

Hece vezninden ayrılarak Türkçe’nin vokal özellikleri ile harmoni oluşturan serbest vezini benimsedi. Mayakovski ve gelecekçilik taraftarı genç Sovyet şairlerinden esinlendi. Şiirlerinden bir çoğu müzisyen Zülfü Livaneli tarafından bestelendi. Ünol Büyükgönenç tarafından özgün bir şekilde yorumlanmış olan küçük bir kısmı ise 1979′da “Güzel Günler Göreceğiz” ismiyle kaset olarak çıktı. Bir kaç şiiri ise Yunanlı besteci Manos Loïzos tarafından bestelendi.

Ailesi

Annesi Ayşe Celile Hanım babası Hikmet Beydir.

Çok güzel ve alımlı bir kadın olan Celile Hanım, bir dilci, eğitimci olan Enver Paşa’nın (Mustafa Celalettin Paşa’nın oğlu) kızıdır. Evinde piyano çalan, ressam denilebilecek ölçüde iyi resim yapan, Fransızca bilen bir kadındır. Annesinin baba tarafından dedesi, Polonya’dan 1848 Ayaklanmaları sırasında Osmanlı İmparatorluğu’na göç eden Polonezlerden Konstantin Borzecki’dir. Bu göçün ardından Osmanlı vatandaşı olunca Mustafa Celaleddin Paşa adını almış ve Osmanlı Ordusu’nda subay olarak görev yapmıştır. Türk tarihinde önemli bir eser olan “Les Turcs anciens et meternes” (Eski ve yeni Türkler) kitabını yazmıştır.

Babası Hikmet Bey, Selanik’te, Hariciye’de (Dışişleri) çalışan bir memurdur. Diyarbakır, Halep, Konya, Sivas valilikleri yapmış olan Nazım Paşa’nın oğludur. Mevlevi tarikatından olan Nazım Paşa aynı zamanda bir özgürlükçüdür. Kendisi Selanik’in son valisidir. Hikmet Bey henüz Nazım’ın çocukluğunda memuriyetten ayrılır ve ailece Halep’e, Nazım’ın dedesinin yanına giderler. Orada yeni bir iş, hayat kurmaya çalışırlar. Başarısız olunca İstanbul’a gelirler. Hikmet Bey’in İstanbul’daki iş kurma denemeleri de nihayetinde iflas ile neticelenir ve hiç hoşlanmadığı memuriyet hayatına geri döner. Fransızca bildiği için yeniden Hariciye’ye (Dışişleri) atanır.

Halep’teyken Nazım’ın bir erkek kardeşi olur (Ali İbrahim) ama uzun yaşamaz. Kızkardeşi Samiye yine Halep’te dünyaya gelir.^[2]

Hayatı

Aslen 20 Kasım 1901 olan doğum tarihi ailesi tarafından sene kaybetmemesi için 15 Ocak 1902 olarak kaydettirildi. Selanik’te doğdu.

İlk şiiri ‘Feryad-ı Vatan’’ı 1913’te yazar. Aynı yıl Galatasaray Sultanisi’nde ortaokula başlar. 1917’de Heybeliada Bahriye Mektebi‘ne girer. Daha sonra Kurtuluş Savaşı için Anadolu’ya geçer. Fakat sağlık nedenleri ile bahriyeden ayrılmak zorunda kalır. Bu sırada Hamidye Kruvazör’ünde güverte subayıdır. Bolu’ya öğretmen olarak atanır. Daha sonra Batum üzerinden Moskova’ya giderek Doğu Emekçileri Kominist Üniversitesi’nde siyasal bilimler ve iktisat okur. 1921’de gittiği Moskova’da devrimin ilk yıllarına tanık olur ve komünizm ile tanışır. 1924’te Moskova’da yayınlanan ilk şiir kitabı ’28 Kanunisani’ sahnelenir. O yıl Türkiye’ye dönerek Aydınlık Dergisi’nde çalışmaya başlar. Dergide yayınlanan şiir ve yazılarından dolayı on beş yıl hapsi istenince yeniden Sovyetler Birliği’ne gider. 1928’de af kanunundan yararlanır ve Türkiye’ye geri döner. Bu kez Resimli Ay dergisinde çalışmaya başlar. 1938’de yirmi sekiz yıl hapis cezasına çarptırılır. 12 sene süren tutukluluktan sonra askere alınacağı ve öldürüleceği endişesiyle Sovyetler Birliğine gitmek zorunda kalır. Moskova’da 3 Haziran 1963 yılında kalp krizinden ölür.

Davaları ve sürgün

1925 yılından başlamak üzere şiirleri ve yazıları yüzünden birçok kere yargılandı. 1938 yılında orduyu ayaklanmaya kışkırtmaya çalıştığı gerekçesiyle 28 yıl 4 ay hapis cezasına çarptırıldı. İstanbul, Ankara, Çankırı ve Bursa cezaevlerinde 12 yılı aşkın kaldı. 1950 yılında bir af yasasıyla salıverildi. Ancak sürekli izlendiği ve çürüğe ayrıldığı halde 48 yaşında yeniden askerlik yapmaya çağrılması ve öldürüleceği yolundaki duyumlar üzerine yurtdışına kaçtı. 25 Temmuz 1951 tarihinde Bakanlar Kurulu tarafından Türk vatandaşlığından çıkarılmasına karar verildi. Sovyetler Birliği’nde Moskova yakınlarındaki yazarlar köyünde ve daha sonra da, eşi Vera Tulyakova (Hikmet)ile Moskova’da yaşadı. Memleket dışında geçirdiği yıllarda Bulgaristan, Macaristan, Fransa (Paris), Havana, Mısır gibi dünya memleketlerini dolaştı, buralarda konferanslar düzenledi, savaş ve emperyalizm karşıtı eylemlere katıldı, radyo programları yaptı. Budapeşte Radyosu ve Bizim Radyo bunlardan bazılarıdır. Bu konuşmaların bir kısmı bugüne ulaşmıştır.

Davaları

• 1925 Ankara İstiklal Mahkemesi Davası
• 1927-1928 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1928 Rize Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1928 Ankara Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1931 İstanbul İkinci Asliye Ceza Mahkemesi Davası
• 1933 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1933 İstanbul Üçüncü Asliye Ceza Mahkemesi Davası
• 1933-1934 Bursa Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1936-1937 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
• 1938 Harp Okulu Komutanlığı Askeri Mahkemesi Davası
• 1938 Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi Davası

Ölümü ve sonrası

3 Haziran 1963 sabahı 06:30′da gazetesini almak üzere 2. kattaki dairesinden apartman kapısına yürümüş ve tam gazetesine uzanırken geçirdiği kalp krizi sonucunda yaşama veda etmiştir. Ölümü üzerine Sovyet Yazarlar Birliği salonunda yapılan törene yerli yabancı yüzlerce sanatçı iştirak etmiş ve tören siyah beyaz olarak kaydedilmiştir. Ünlü Novo-Deviçye Mezarlığı‘nda (Новодевичье кладбище) gömülüdür. Mezar taşı siyah bir granitten olup meşhur şiirlerinden biri olan rüzgâra karşı yürüyen adam figürü taş üzerinde ebedileştirilmiştir.

2006 yılında Bakanlar Kurulunun Türk vatandaşlığından çıkarılmalar ile ilgili yeni bir düzenleme yapması durumu belirdi. Yıllardır tartışılmakta olan Nazım Hikmet’in Türk vatandaşlığına yeniden kabul edilmesi yolu açılmış gibi gözükmesine rağmen Bakanlar Kurulu bu maddenin sadece yaşamakta olanlar için düzenlendiğini ve Nazım Hikmet’i kapsamadığını öne sürerek bu öneriyi reddetti.^[3]

Bazı eserleri

• Memleketimden İnsan Manzaraları
• Kafatası
• Unutulan Adam
• Taranta Babu’ya Mektuplar
• Ferhad ile Şirin
• Kurtuluş Savaşı Destanı
• Kız Çocuğu
• Tahir ile Zühre
• Şeyh Bedrettin Destanı
• Sevdalı Bulut

Dış bağlantılar

• http://www.nazimhikmetran.com
• http://nazimusta.com/
• Nazım Hikmet Ran Sesli Şiirleri
• Nazım Hikmet Antolojisi
• Nazım Hikmet’in Doğumunun 100. Yılı
• Nazım Hikmet kimdir? – soL
• Çizgilerle Nazım – soL
• http://www.nazimhikmetkulturmerkezi.org

Bir çocuğumuz olursa
Adı DENİZ olmalı
DENİZ kadar engin
DENİZ kadar çoşkun
DENİZ kadar sıcak
DENİZ kadar güzel

Bir çocuğumuz olmalı
Adı DENİZ olmalı
DENİZ dedim adına
Adı DENİZ olmalı

Bana birisini hatırlatıyorsun küçüğüm
Üzerindekiler bana yabancı değil,
Yırtık süeterin, pantolonun, çizmen, çorabın
Bana birisini hatırlatıyorsun küçüğüm
Üzerindekiler bana yabancı değil,
Suratındaki yaralar, karalar, kirler
Sakın pişman olma, kızma, kızdırma
Sembol olmak, katil olmaktan çok daha zor
Yemekten, içmekten, direnmek zor küçüğüm
Ben, ben kimim diye sorarsan
Biz, biz tabiatla kardeşiz
Yemeyle, içmeyle
Hatta uçakla, suyla, kuşla, böcekle
Ama yine de
Bana ne olmuş diye soruyorsan
Kızma, kızdırma
Doğruluktan, dürüstlük doğar derler hani
Bence sana DENİZ çarpmış küçüğüm
Ben beni bildim bileli
Ne, ben beni buldum kendimde
Nede kendim, beni buldu bende
İşte ortalığın arazisi olup kaynadık dünyanın kazanında
Dünya kazan oldukça ben bir kepçe
Doldum tabaklara birden daha bir çok kere
Hani ya gülüm işçi olup emek dökercesine
Ben, beni bildim bileli
Ne ben, beni buldum kendimde
Nede kendim, beni buldu bende
Yani, yani bir başlamaya gör
Çocuk olursun bir yandan severler
Bir yandan döverler
Okursun adam olursun,
İş bulamadın mıda hiç dinlemez söverler
Ben, ben boks şampiyonu olamam ki dostum
Hayatı nakavt edeyim
Ben kültürümü hayata adadım
Hayatı tanımlayamıyorum
Hayat nedir acaba _?
Hergün paket paket alıp içtiğimiz sigaralar mı
Akşamları eve gelen babamın
Boş o bomboş bakışları mı
Bilmiyorum !!!
Yıldızlardan kopup gelmişti dünyama
Yıllanmış ağaçların dökülen sarı yaprakları gibiydi
Etraf toz, toprak, kan, göleç
Adına ne seheryeli diyebiliyorum ne de tozpembe
Ama şunu çok iyi biliyorum ki
Bir çocuğumuz olursa
Adı DENİZ olmalı,
İster kız ister erkek
Farketmez hiç biri
Fakat bakışları farketmeli
Güneş gibi olmalı
Aydınlatmalı her tarafı
Her bir yandan bir bir

Bir çocuğumuz olursa adı DENİZ olmalı
DENİZ kadar engin, DENİZ kadar coşkun
DENİZ kadar sıcak, DENİZ kadar güzel
Bir çocuğumuz olmalı
Adı DENİZ olmalı
DENİZ dedim adına
Adı DENİZ olmalı…

Download audio file (Huseyin Karakus – 01 – Adi Deniz Olmali.mp3)

Download : Hüseyin Karakuş – Adı Deniz Olmalı MP3

Harcadın…. harcadın…
Seni de.. beni de.. bizi de.. yarını da…
Şimdi yepyeni bir yarın çizdim kendime…
Ne sen varsın içinde..
Ne de ben…

Biz olmayan..
Başkaları olanların düşleri var içinde..
Ben başkalarının düşünde..
Sensiz bensiz yarınımda..
Bambaşka birisiyim artık…

Mesut Soner Ermiş

14 Temmuz 200x / 16:02

dörtnala gelip Uzak Asya’dan
Akdenize bir kısrak başı gibi
uzanan bu memleket bizim.

Bilekler kan içinde,
dişler kenetli, ayaklar çıplak
ve ipek bir halıya benzeyen toprak, bu cehennem, bu cennet bizim. Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın, yok edin insanın insana kulluğunu,
bu davet bizim…

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi KARDEŞÇESİNE,
bu hasret bizim…

Nazım Hikmet RAN 

Bu Memleket Bizim – Volkan Konak

Download audio file (bumemleketbizim.mp3)

>> Download

ne güzel şey; seni seviyorum demek
sevdiğini söyleyebilmek ne güzel…
her baharda, gece-gündüz
her saniye
seni seviyorum!
seni seviyorum!
seviyorum seni!
diyebilmek ne güzel…

çünküsü yok, nedeni yok sevmenin
zamanı hiç yok,
dakikalar zaman üstü…
utangaç bir gecenin kucağında
yağmurlar vuruyor pencereme,
aşkın vuruyor kalbimin kıyılarına
gecenin bu çıldırtan yalnızlığında
aşkın ayak seslerini duyuyorum yüreğimde
ve hasretini içimde,
seni seviyorum!

sesini duymak istiyorum uyumadan önce
sabahlara kadar konuşmak,
hiç kapatmamak telefonu…
aynı düşlere uyumak sonra
ve uyanmak aynı güneşe
seni seviyorum!

daha bir güzelleştim son günlerde,
gözlerimin içi parlıyor,
kabına sığdıramıyorum aşkı.
gülmek geliyor içimden,
sokaklarda koşar adım yürümek,
tanıdık, tanımadık herkese selam vermek,
merhaba ülkemin güzel insanları,
hepinize, hepinize merhaba
sizi de seviyorum!

yağmuru, denizi, kokusunu toprağımın
gök mavisinde güvercinleri, martıları.
dağ eteklerinde gelincikleri seviyorum ateş kırmızısı
bindallılarıyla köy kızlarını
ve elleri hamur kokan anaları
hepsini sende seviyorum
seni seviyorum!

senin sevdiğin gibi topluyorum saçlarımı,
siyah kazağımı daha çok yakıştırıyorum kendime
ve daha çok seviyorum limonlu çayı…
senin sevdiğin her şeyi seviyorum
türkülerini memleketin,
feneri, kara kartalı senin için,
davamızı ve şiiri sende seviyorum.
seni seviyorum!

iyi ki doğdun iyi ki varsın.
doğum günün kutlu olsun!
seni çok seviyorum!
seni çok seviyorum!
yaşamaksa seni sevmek,
ben hiç ölmedim…
seni seviyorum

Şebnem Kısaparmak – Seni Seviyorum

Download audio file (seniseviyorum.mp3)

>> Download

Bütün evren Semah döner, Aşkından güneşler yanar, Aslına ermektir hüner, Beş vakitle avunmayız..
Canan bizim canımızdır, Teni bizim tenimizdir,
Sevgi bizim dinimizdir, Başka dine inanmayız..

Bu davetiye bütün insanlara..
Gelin bir olalım, Hür olalım, Özgür olalım..
Hepimizin en olası rüyasıdır bu
Yıllardır uğraşıyoruz ama olamadık
GELİN İNSAN OLALIM….

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili,
biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz acısını acımız yaptık çünkü.
Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız bir insanın göz yaşı bile içimizi parçaladı.
Kedilere ağladık, kuşların yasını tuttuk…
Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı. Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması sevgili…
Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak. Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.
Yaşamak ne güzeldir be sevgili…
Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek…
Ve o vaz geçilmez sancılarını duyarak hayatın…

Yılmaz Güney

(Yüksek seviye alkol ve en damar türküler eşliğinde…)